drop down menu

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Ι.Μ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΦΛΕΤΡΩΝ ΚΟΡΘΙΟΥ ΑΝΔΡΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΤΩΝ ΦΛΕΤΡΩΝ

  Νότια της «Ράχης», του βουνού που βρίσκεται πάνω από τον κόλπο του Κορθίου, και πίσω από τον οικισμό Μουσιώνα, σε ύψος 500 μέτρων, βρίσκεται η Ιερά Μονή των Φλετρών (ή τα Φλετρά, που εν συντομία αναφέρουν οι κάτοικοι της περιοχής). Ήταν ελάχιστα γνωστή, λόγω της απόστασης από τον πλησιέστερο οικισμό και του απότομου δρόμου (υπάρχει μια μικρή αναφορά στο βιβλίο του Δ. Ι. Πολέμη). Η Μονή έχει άφθονο τρεχούμενο νερό, το οποίο αναβύζει μέσα από ένα μικρό υδραγωγείο που βρίσκεται μέσα στην αυλή. Η οναμασία προέρχεται σύμφωνα με τον Πολέμη από την λέξη «φλετρό», που σημαίνει πηγάδι.



Ο ναός έχει εξωτερικές διαστάσεις 11χ7μ. και αποτελεί τρίκλιτο βασιλική με υπερυψωμένο το μεσαίο κλίτος. Το 1960 επισκευάστηκε η οροφή του (αντικαταστάθηκε ο πηλός που υπήρχε με τσιμέντο) καταστρέφοντας κάποια φτερώματα που υπήρχα. Ευτυχώς δεν καταστράφηκε το καμπαναριό που είναι πολύ ιδιαίτερο, μιας και στηρίζεται πάνω σε τέσσερις μαρμάρινους κιονίσκους .



Και ο εσωτερικός χώρος του ναού παρουσιάζει ενδιαφέρον, με μικρούς κίονες, μαρμάρινο τέμπλο και πλάκες στρωμένες στο δάπεδο. Μια  μαρμάρινη ανάγλυφη πλάκα- πιθανόν από παλιότερο τέμπλο άλλου ναού- βρίσκεται μπροστά από την ωραία πύλη.



Η είσοδος του Ναού έχει στο πάνω μέρος μαρμάρινο φεγγίτη ιδιαίτερα διακοσμημένο.


Δεξιά της εισόδου υπάρχει επίσης μια μαρμάρινη επιγραφή που αναγράφει σε Αρχαία Ελληνική Γλώσσα ότι ο Ναός ξεκίνησε να χτίζεται το  1640 και ανακαινίστηκε από τον ιερομόναχο Ιάκωβο Καραμάνο, το 1753. Σύμφωνα όμως με έγγραφα της Μονής Παναχράντου ο μοναχός Μαρτινιανός το 1932 κατοίκησε στα Φλετρά και αύξησε την περιουσία του της τότε Μονής, την οποία αργότερα παραχώρησε στην Μονή Παναχράντου. Από τότε αναφέρεται ως μετόχι της.



Τα τελευταία χρόνια από προσπάθειες κατοίκων της περιοχής δημιουργήθηκε δρόμος που οδηγεί σε αυτήν, συντηρήθηκε και βελτιώθηκε ο εξωτερικός χώρος , επισκευάστηκαν οι «οντάδες» και δημιουργήθηκε πετρόχτιστος μεγάλος χώρος για να χρησιμοποιείται στην εορτή της.



 Κάθε χρόνο λοιπόν την Παρασκευή μετά το Πάσχα εορτάζεται με πανηγυρικό τρόπο. Τα τελευταία χρόνια ο εορτασμός μεταφέρθηκε το Σάββατο για να μπορούν να την επισκεφτούν ακόμη περισσότεροι, και πραγματοποιείται μεγάλο γλέντι με τοπικά όργανα. 



Όσοι θέλουν να την επισκεφτούν, είναι προτιμότερο να το κάνουν με κάποιο όχημα 4Χ4, γιατί ο δρόμος κοντά στη Μονή δεν είναι ασφαλτοστρωμένος.



Οι φωτογραφίες είναι από το Πανηγύρι του 2014.

για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε εδώ

(πρώτη δημοσίευση στο Εν Άνδρω 16 Απριλίου 2015) 


Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΟΜΑΡΧΙΑΝΗ ΑΝΔΡΟΥ



ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΟΜΑΡΧΙΑΝΗ



Η εκκλησία της Παναγίας της Τρομαρχιανής (Τρομάρχια) είναι χτισμένη σε μια απότομη πλαγιά στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού με θέα τη θάλασσα, και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Πρόκειται για μια πανέμορφη εκκλησία που διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση. 

Στο εσωτερικό της μπορείτε να θαυμάσετε το ξυλόγλυπτο τέμπλο και τις σκαλιστές μαρμάρινες επιγραφές. Ο εξωτερικός χώρος έχει τραπέζια και καθίσματα κτιστά, μια μεγάλη σάλα, και αρκετούς οντάδες. Στην αυλή δεσπόζει ένας τεράστιος πλάτανος, που προσφέρει σκιά κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Η Μονή που υπήρξε η σημαντικότερη της περιοχής Κορθίου έχει πάψει να λειτουργεί από το 19ο αιώνα. 

Στο πίσω μέρος του τοίχους υπάρχει πηγή με άφθονο τρεχούμενο πόσιμο νερό. 
Τα τελευταία χρόνια η Μητρόπολη διοργανώνει εκκλησιαστική κατασκήνωση, για παιδιά Δημοτικού της Άνδρου.


Εορτάζεται δυο (2) φορές τον χρόνο: Την Δευτέρα του Πάσχα και στις 15 Αυγούστου. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί είναι αφιερωμένη σε δυο Αγίους: τον Άγιο Γεώργιο και την Κοίμηση της Θεοτόκου. Η εορτή του Αγίου Γεωργίου είναι κινητή, οπότε καθιερώθηκε τα τελευταία χρόνια να εορτάζεται την Δευτέρα του Πάσχα. 
Το γλέντι ξεκινάει το μεσημέρι, μετά την Θεία Λειτουργία και κρατάει συχνά μέχρι τα ξημερώματα της επόμενης μέρας! Στο πανηγύρι αυτό πηγαίνουν χιλιάδες από όλη την Άνδρο. Για κάποιους είναι η τελευταία στάση πριν το λιμάνι.


Έτσι έγινε και φέτος…

Ο καιρός ήταν κάτι παραπάνω από ευνοϊκός. Έτσι η προσέλευση πέρασε κάθε προσδοκία και το γλέντι κράτησε μέχρι λίγο μετά τα μεσάνυχτα!




Το μεγαλύτερο ποσοστό ήταν νέοι, οι οποίοι με την ζωντάνια τους και το χορό τους, έδιναν το κίνητρο στους οργανοπαίχτες να συνεχίζουν να παίζουν και να κρατούν το κέφι σε υψηλό επίπεδο όλη τη μέρα και τη νύχτα!



Στο εξωτερικό της Μονής υπήρχε καντίνα που έδινε μπύρες και σουβλάκια.


Τα Τρομάρχια (όπως λέγεται το Πανηγύρι από τους ντόπιους) είναι ένα από τα πιο γνωστά Πανηγύρια της Άνδρου. 

(πρώτη δημοσίευση Εν Άνδρω 14 Απριλίου 2015)

Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

ΛΑΜΠΡΙΑΤΗΣ


ο Λαμπριάτης

Ένα Πασχαλινό έθιμο στην Άνδρο


 

Κάθε χρόνο, το Πάσχα, αναβιώνει ένα έθιμο στην Άνδρο, ο «Λαμπριάτης». Όλα ξεκινούν νοικοκυρεμένα- όπως καθετί που γίνεται στα χωριά- με την συγκομιδή των «αποκλαδιών», των δεμάτων, δηλαδή, από βέργες αμπελιού, που κλαδεύονται τον Γενάρη. Αυτά συγκεντρώνονται, δένονται σε μεγάλα δεμάτια και  ξεραίνονται. Κάθε οικογένεια έχει την υποχρέωση να μεταφέρει από ένα δεμάτι ξύλο στον Φούρνο του χωριού που θα ψηθούν τα αρνιά! 




Ο Φούρνος πρέπει να είναι μεγάλος σε μέγεθος για να χωράει πολλούς «Λαμπριάτες» και συνήθως είναι ένας ή δυο σε κάθε οικισμό (οι μεγαλύτεροι σε μέγεθος). Σε αυτόν θα ψηθούν 6-7 «Λαμπριάτες», ανάλογα με το μέγεθος της κάθε «γάστρας». Οι γάστρες είναι πήλινα ή μεταλλικά, με μέγεθος τέτοιο που χωράει ένα κατσίκι/αρνί 8-10 κιλών (χωρίς το κεφάλι και το λαιμό).

Το Σάββατο το απόγευμα ο ιδιοκτήτης του Φούρνου ή ο πιο έμπειρος από τους συμμετέχοντες, θα πυρώσει τον φούρνο με τις αποκλαδιές. Αυτό γίνεται με τρόπο εμπειρικό, με κάποια σημάδια που έχει ο κάθε φούρνος, που αποδεικνύουν ότι έχει την σωστή θερμοκρασία. Για παράδειγμα, όταν ασπρίσει από την θερμότητα το εσωτερικό του, είναι ένα δείγμα ότι έχει φτάσει στο σωστό σημείο. Τότε αφαιρούνται τα περισσότερα κάρβουνα και τοποθετούνται μέσα οι Λαμπριάτες. Η πόρτα του φούρνου σφραγίζεται με ένα μείγμα λάσπης από στάχτη, πίτυρο και πηλόχωμα, για να διατηρηθεί  η εσωτερική θερμοκρασία όσο περισσότερο γίνεται, και να σιγοψηθούν μέχρι το επόμενο μεσημέρι.



Η συνταγή:

Υλικά

1 κατσίκι ή αρνί 8-10 κιλά

1 κιλό ρύζι γλασέ

4-5 κιλά γάλα φρέσκο

Τυρί ντόπιο τριμμένο (βολάκι, αρμεξιά και ξεροτύρι) 1 κιλό

1 κιλό περίπου σέσκουλο

1-2 κρεμμυδάκια φρέσκα

Λίγο βούτυρο γάλακτος

Λίγο φρέσκο δυόσμο

Αλάτι και πιπέρι

6-7 αυγά

Αλατοπιπερώνουμε το κρέας από το μεσημέρι του Σαββάτου και το αφήνουμε μέχρι το απόγευμα, που θα ξεκινήσει η διαδικασία του γεμίσματος, να μαριναριστεί. Το απόγευμα βράζουμε το ρύζι σε νερό( να μισοψηθεί). Σε μια κατσαρόλα τσιγαρίζουμε τα κρεμυδάκια με το βούτυρο, προσθέτουμε το γάλα, τα τυριά, το δυόσμο, αλάτι και πιπέρι. Τα αφήνουμε να πάρουν μια βράση. Χτυπάμε τα αυγά, τα προσθέτουμε στο μείγμα και χρησιμοποιούμε τη μισή ποσότητα για να γεμίσουμε το εσωτερικό του κατσικιού αρνιού. Μετά το ράβουμε για να μην φύγει η γέμιση και το προσθέτουμε πάνω στη σχάρα, που βρίσκεται μέσα στην γάστρα. Στο υπόλοιπο μείγμα προσθέτουμε το σέσκουλο, που το έχουμε ήδη ζεματίσει, και το ρίχνουμε μέσα στη γάστρα, έξω από το γεμισμένο κατσίκι/αρνί. Το μείγμα ονομάζεται «μέσα γέμιση» και «έξω γέμιση», ανάλογα με τη θέση που βρίσκεται. 

Το σκεπάζουμε με λαδόκολλα, βάζουμε δεντρολίβανο από πάνω  και μεταφέρεται στο φούρνο.


Όταν τοποθετηθούν όλοι  οι Λαμπριάτες μέσα,  ρίχνουν μερικά επιπλέον κλαδάκια δεντρολίβανου και σφραγίζεται η πόρτα.




Την επόμενη το μεσημέρι  (περίπου στις 12:00) όλοι οι συμμετέχοντες συγκεντρώνονται στον σπίτι και ο Φούρνος ξεσφραγίζεται για να βγούν οι Λαμπριάτες. Το άρωμα από τα ψητά και τα αρωματικά είναι μεθυστικό, ειδικά μετά από μια περίοδο νηστείας! Ένας-ένας βγαίνει από το φούρνο και τοποθετούνται στη σειρά πάνω σε κάποιο τραπέζι. Θα δοκιμάσουν όλοι από όλους, με τη συνοδεία κρασιού δίνοντας ευχές  μεταξύ τους. Συχνά γίνονται πειράγματα για το ποιος είναι ο καλύτερος γευστικά. 



Έπειτα κάθε Λαμπριάτης μεταφέρεται στο σπίτι , όπου έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Πασχαλινό τραπέζι, που είναι ήδη στρωμένο.

Κάθε οικογένεια δημιουργεί τον δικό της Λαμπριάτη, με μικρές παραλλαγές στη γεύση, ανάλογα με την  προτίμηση του καθενός. 

(πρώτη δημοσίευση στο "Εν Άνδρω" 11 Απριλίου 2015)